آزاده عصارانtag:azadeh7.net,2009:/blog//12009-06-27T17:37:01ZMovable Type 3.33دروغهای واقعیtag:azadeh7.net,2009:/blog//1.11022009-06-27T17:18:56Z2009-06-27T17:37:01Zمحمد سعید الصحاف، آخرین وزیر اطلاعرسانی در زمان حکومت صدام بود. او در روزهای ورود نیروهای آمریکایی به عراق، هرنوع حمله یا رسوخ " حتی یک آمریکایی بیایمان" را تکذیب میکرد. در کنفرانس مطبوعاتی با حضور خبرنگاران بینالمللی درحالیکه صدای...Azadeh
محمد سعید الصحاف، آخرین وزیر اطلاعرسانی در زمان حکومت صدام بود. او در روزهای ورود نیروهای آمریکایی به عراق، هرنوع حمله یا رسوخ " حتی یک آمریکایی بیایمان" را تکذیب میکرد.
در کنفرانس مطبوعاتی با حضور خبرنگاران بینالمللی درحالیکه صدای انفجار بمب تا داخل سالن میرسید و دود همه شهر بغداد را گرفته بود، او تاکید میکرد که عراق در امن و امان است و عراقیها در حال قتلعام مهاجمان هستند و آمریکاییها و انگلیسیها پشت مرزها چارهای جز خودکشی و نابودی خودشان ندارند و ما هم برای این کار تشویقشان میکنیم.
آقای صحاف، در مدتی که با لباس نظامی و چهرهای کاملا جدی مقابل دهها دوربین قرار میگرفت با لحنی پر از تحقیر و توهین از "دشمنان" یاد میکرد و آمریکاییها را " اوباش و آل کاپنهایی" مینامید که تصور میکنند، میتوانند به خاک عراق پا بگذارند و بریتانیاییها هم " به یک کفش کهنه نمیارزند."
معروف است که او به خاطر انفجار بمب و تیراندازی، زمانی که نیروهای آمریکایی در عراق بودند، از خبرنگاران عذرخواهی میکرد و میگفت که باید با اشرار که از خارج میآیند مبارزه کنند ولی بغداد همچنان عاری از هر نیروی غیرعراقی است.
اعتماد به نفس صحاف و بلوفهای رنگارنگش از او چهره بانمکی ساخت که تبدیل به سمبلی در جهان عرب و غیرعرب شد؛ از او به عنوان فرد سمجی یاد میکردند که به هیچ عنوان حقایق را تایید نمیکند و زیر بار هیچ به اصطلاح " فَکت"ای نمیرود.
سعید الصحاف با آن همه انرژی و شور و اشتیاقاش هنوز در ذهن خیلیها مانده که روزهای درگیری و جنگ در عراق و پیروزی نیروهای ائتلاف، دروغ را به راحتی به خورد رسانهها میداد؛ وقتی از او میپرسیدند منابعات برای افشای این اسرار چیست؟ جواب میداد: منابع موثق و تایید شده و الجزیره و رسانههای عربی را سرزنش میکرد، که از آمریکا پول میگیرند و خبرهای دروغ میسازند.
او حالا با موهای سفید و قیافهای شکسته سالهاست که با خانوادهاش، در امارات زندگی میکند. هنوز هم گاهی بعضی رسانهها دوست دارند با او گفتوگو کنند. برای این کار او مبلغ زیادی میگیرد تا از شرایط آن روزهای سال 2003 در عراق بگوید.
حالا که از او میپرسند چرا اینقدر واقعیات را جور دیگری تعریف میکردی و کاملا وارونه جلوه میدادی، میگوید: « من به وظایفام به شکل کاملا حرفهای در حوزه ارتباطات عمل میکردم.»
اما او با آن همه دروغی که میبافت و در رسانهها به طنز از آنها یاد میشد یا جوابهای نادرستش به سوالات خبرنگاران، هنوز یک شخصیت محبوب، طنز و بامزه است که با ایمان به همه گفتههایش مدام تاکید میکرد "دروغ" درعراق ممنوع است و صدام هیچ دروغی را در هیچ شکلی برنمیتابد.
او هنوز هم معتقد است هیچ چیزی غیر از واقعیات نگفته و این " دشمنان" بودند که به رسانهها پول میدادند تا خبرها و تحلیلهای مورد نظرشان را منتشر کنند.
]]>
روزهای تلخtag:azadeh7.net,2009:/blog//1.11012009-06-20T20:01:37Z2009-06-21T10:28:46Zدر روزهای جنگ غزه، یکبار برای همدردی، به دوست فلسطینیام گفتم: شرایط سخت مردمش را درک میکنم. او آن روزهایی که غزه در آتش میسوخت و هیچ راهی برای کمک به مردمش نبود، گفت:« امکان ندارد بتوانی درک کنی؛ وقتی...Azadeh
در روزهای جنگ غزه، یکبار برای همدردی، به دوست فلسطینیام گفتم: شرایط سخت مردمش را درک میکنم.
او آن روزهایی که غزه در آتش میسوخت و هیچ راهی برای کمک به مردمش نبود، گفت:« امکان ندارد بتوانی درک کنی؛ وقتی همه مرزهای کشورت بسته است و راهی برای فرار نداری... برق را قطع کرده اند... وقتی دسترسی به تلفن، اینترنت و هیچ فریادرسی نداری... وقتی از درودیوار بر سر مردمت آتش میبارد... چطور میتوانی یک فلسطینی را درک کنی؟»
او با بغض میگفت:« چطور میتوانی درک کنی گلوله و بُمب، جواب این است که کشور و زمینات را میخواهی...و زندگی خانواده، فرزندان و نسل بعد برایت مهم است؟ تا به حال شده با دست خالی، طعم ترس را زیر طوفان هلیکوپترهایی که تهدیدت میکنند و گلولههایی که از غیب در سینه عزیزانت مینشینند، حس کنی؟»
تا امروز، دیگر هیچوقت نتوانسته بودم صادقانه با او همدردی کنم.
اعتماد کرده بودtag:azadeh7.net,2009:/blog//1.11002009-06-13T18:35:20Z2009-06-14T18:48:29Zخواهر٢٤ سالهام تحریمی بود. وقتی تا آخرین مهلت روز جمعه در شهر چرخیده و صفهای طولانی، مردم متبسم و نگاههای امیدوار را دیده و اسم مشترکی را شنیده بود که موضوع رایشان بوده، بالاخره تصمیمش را گرفت. آن شب از...Azadeh
اما حالا من احساس گناه میکنم؛ از اینکه به شعور، احساس و قدرت تحلیل او - حتی در صورت درست بودن آمار- به عنوان یکی از آن سیزده میلیون و اندی انسان که رای داده به فرد مورد نظرش، ذرهای احترام گذاشته نمیشود و جواب برگه رایاش چماق است و ناسزا و خشونت.
نگرانم چون او هم مثل خیلی از همسن وسالانش، دیگر به هیچ فعالیت اجتماعی اعتماد نخواهد کرد.
]]>
آنهایی که کارشان را دوست دارندtag:azadeh7.net,2009:/blog//1.10992009-05-10T11:32:24Z2009-05-10T13:51:10Zاین مرد را دوست دارم چون توانسته مرا مشتری وضعیت هواشناسی قارههای مختلف کند. هواشناسی اصلا برایم جذاب نیست، رفتار و حرف زدن و نگاه این سینیور Guillermo Arduino برایم جالب است؛ وقتی با آن لهجه اسپانیایی از طوفانی میگوید...Azadeh
مرد را دوست دارم چون توانسته مرا مشتری وضعیت هواشناسی قارههای مختلف کند. هواشناسی اصلا برایم جذاب نیست، رفتار و حرف زدن و نگاه این سینیور Guillermo Arduino برایم جالب است؛ وقتی با آن لهجه اسپانیایی از طوفانی میگوید که قرار است جنوب آمریکا را نابود کند، نگرانی و پریشانی را از لحن و کلماتش میگیرم. وقتی هوای آفتابی را پیشبینی میکند که احتمالا چند روزی شمال اروپا را میگیرد، سرزنده و شاد میشود.
او کارش را دوست دارد. این را میتوانم از اجرایش بفهمم. از نحوه بیان کردن درجه سانتیگراد و فارنهایت یا جهش باد و بورانی که با عشق و ایمان به زبان میآورد. از برق چشمانش...
دنبال بهانهای است که اتفاق خاص خبری را ربط دهد به وضعیت هوا؛ اگر پروازها لغو شوند، او حتما در فرودگاههای مختلف بین مسافران و خلبانها و کارشناسان میگردد تا دلایلش را برای مردم توضیح دهند. اگر ویروس خطرناکی یک منطقه را بگیرد، او میرود در محل تا ارتباطی بین شرایط آب و هوایی آن منطقه با رشد ویروس پیدا کند...
من این مرد را دوست دارم چون دوست داشتن کارش را با کلمات خودی و معمولی و جملات صمیمانه به من منتقل میکند و یادم میاندازد که نمیتوانم فرید زکریا را با آن نخوت و رفتار رئیسمابانهاش، حتی در حال گفتوگو با مهمترین مقامات، دوست داشته باشم...
photo from: CNN Observation
]]>
Horse whisperertag:azadeh7.net,2009:/blog//1.10982009-05-07T21:19:07Z2009-05-08T23:41:44Z Woman and her Horse...Azadeh
Woman and her Horse
]]>
زن در "چند روز بعد "و "کنعان"tag:azadeh7.net,2009:/blog//1.10972009-05-02T18:30:31Z2009-05-02T23:44:24Zیکی از مشکلات من با فیلم "چند روز بعد" ساخته نیکی کریمی این هست که به نظرم قصد دارد با تحکم و تصنع، ظلم و ستم بر زنان را نشان دهد. شاید نیکی کریمی برای سیگار کشیدن در خیابان مساله...Azadeh
چند روز بعد" ساخته نیکی کریمی این هست که به نظرم قصد دارد با تحکم و تصنع، ظلم و ستم بر زنان را نشان دهد.
شاید نیکی کریمی برای سیگار کشیدن در خیابان مساله داشته و بارها تذکر شنیده. شاید همسایه مردش با ماشین گنده و جاگیرش در پارکینگ آزارش داده. شاید واقعا این تجربهها را داشته و پنچر شدن ماشینش در خیابان دهها مزاحمت خیابانی برایش ایجاد کرده.
اما هیچکدام ازاین صحنهها در فیلم او، مرا به اندازه صحنهای که مانی حقیقی در کنعان از زورگویی به یک زن نشان میدهد، درگیر نمیکند.
نمایی از فیلم کنعان
حقیقی، صحنهای را کارگردانی کرده که یک راننده وانت قصد دارد به زور از خیابان یکطرفه عبور کند و با بوق و داد و فریاد خودش و بقیه عابران به مینا( راننده زن) دستور میدهند، از مسیر درست خودش دنده عقب برود تا راننده مرد، به راهش ادامه دهد.
استیصال، بغض، نم اشک و تنهایی مینا در آن صحنه، نشان دهنده همه این تنهایی، سختیها و مشکلات زنی است که قصد دارد برای آزادی و راحتیاش مبارزه کند.
اگر کنعان را تا حدی دوست دارم، به این دلیل هست که به شعور، سطح فکر، قدرت تحلیل و دیدگاهم به مقدار زیادی احترام گذاشته میشود. ]]>
From day to daytag:azadeh7.net,2009:/blog//1.10962009-04-26T11:22:10Z2009-04-25T12:24:56Z Zdenek Miler......AzadehZdenek Miler...
]]>
رأی میدهمtag:azadeh7.net,2009:/blog//1.10952009-04-23T09:28:29Z2009-04-23T09:32:24Zچهارسال پیش یکی دو نفر که ایده تحریم انتخابات را داشتند، بعد از مشخص شدن نتیجه اینور و آنور گفتند و نوشتند که : « دفعه بعد کسی حرف تحریم را زد نشانش دهید تا لگدبارانش کنیم...» آنها گفته بودند...Azadeh
چهارسال پیش یکی دو نفر که ایده تحریم انتخابات را داشتند، بعد از مشخص شدن نتیجه اینور و آنور گفتند و نوشتند که : « دفعه بعد کسی حرف تحریم را زد نشانش دهید تا لگدبارانش کنیم...» آنها گفته بودند دوره بعد حتما وارد گود میشوند.
یک دوره گذشت. خیلی از آن تحریمیها و مشوقان شرکت نکردن در انتخابات که نتیجه را دیدهاند، حالا چه خواهند کرد؟
امسال که میخواهند رای بدهند، انتخابشان با چهارسال پیش چه فرقی دارد؟ آقایی که قرار است اسمش را در برگه رای بنویسند، چه فرقی با آقایی دارد که امروز رئیس جمهور است؟
شیکتر میپوشد؟ به حرفهایش فکر میکند؟ بازی با کلمات را بهتر بلد است؟ اهل هنر و فرهنگ هست و درد هنرمندان را میفهمد؟ کارنامه معماری اسلامی و ایرانیاش پربار است؟ یا اینکه همانقدر کلی حرف میزند و به هرحال شعار انتخاباتی برای خودش دارد که معلوم نیست عملی کردن چه بخشهایی اش دست خودش باشد و در خاطره بعضی از مردم شرافت و سادهزیستی و خاکساریاش باقی مانده؟
چهارسال پیش نوشتم آقای معین شریفتر و سادهتر از این است که وارد این بازیها شود؛ حالا همین را در مورد گزینه جدید امسال _ میرحسین موسوی_ میگویند.
معین کاریزما نداشت. دانشگاهی بود. بین دانشجویان و قشر خاصی مطرح بود. حالا شرایط گزینه جدید و تازه نفس امسالمان چه فرقی با او دارد؟ اصلا امیدی به پیروزی هست؟
من امیدی ندارم چیزی به اسم اصلاحات در ایران جلو برود. تعیین کننده سرنوشت کشورم هم نیستم؛ ولی انتخاب دیگری هم ندارم...
میخواهم رأی بدهم ولی هیچ گزینهای در پیش رو ندارم که با فراغ بال و آرامش و امید، اسمش را بنویسم و با اعتماد به نفس برگه را در صندوق بیاندازم.
گزینههایم مثل سالهای قبل ( غیر از یکدوره) انتخاب بین بد و بدتر است. روش نادرستی که دیگر به آن عادت کردهایم.
ای کاش بعد از روشن شدن نتایج انتخابات امسال، آن کسانی که آماده لگدزدن به تحریمیها بودند، از تغییر ایده و نگاهشان پشیمان نشوند.
Gardeningtag:azadeh7.net,2009:/blog//1.10942009-04-20T10:56:14Z2009-04-23T09:30:36ZAzadeh
]]>
ساکت بچه!tag:azadeh7.net,2009:/blog//1.10892009-04-17T17:23:02Z2009-04-17T09:49:44Zخبرنگار برنامه پارازیت در شبکه خبر به مدرسه پسرانهای در تهران رفته. بچهها سرشار از انرژی و عشق فوتبال بعد از یک نمایش دویدن و پاس دادن توپ برای بینندگان، با لباس ورزشی پشت نیمکتهای قهوهای و خاکستری مدرسه به...Azadeh
خبرنگار برنامه پارازیت در شبکه خبر به مدرسه پسرانهای در تهران رفته. بچهها سرشار از انرژی و عشق فوتبال بعد از یک نمایش دویدن و پاس دادن توپ برای بینندگان، با لباس ورزشی پشت نیمکتهای قهوهای و خاکستری مدرسه به زور نشستهاند تا نوبتشان برسد و سوالی از " فوتبالیهای حرفهای" بپرسند.
بعضی قبلا به سوالشان فکر کردهاند و و در مورد اینکه "چطور میتوانند قهرمان آسیا شوند"، میپرسند. بعضی هم در همان لحظه چیزی به ذهنشان میرسد.
پسربچه با گرمکن سبزرنگ سعی میکند میکروفن را محکم از خبرنگار بگیرد ولی او اجازه نمیدهد بچه هشت، نه ساله مستقل میکروفن به دست جلوی دوربین بایستد. برای همین پسرک هول شده و سوالاش را فراموش میکند اما بقیه که زمان را برای خندیدن به جملات دستپاچه و بریده پسرک پیدا کردهاند، از پشت نیمکتها بلند میشوند، داد میزنند و سوالشان را میگویند.
خبرنگار ناگهان میکروفون را عقب میکشد و فریاد میزند:« مگه نگفتم ساکت بشینین تا من بیام پیشتون..ساکت...میگم ساکت شو...برو بشین سرجات بچه...»
تمام این صحنه پر از فریاد، به فرمان آوردن، تحکم و توهین - که ضبط شده است، نه زنده - رو به دوربینی اتفاق میافتد که او چند دقیقه قبل با لبخند جلویش ایستاده بود و از گزارشش در مورد بچههای عاشق فوتبال در مدارس ایران و بازیکنان " گل کوچیک" در کوچهها میگفت که باید قدرشان دانسته شود و حواسمان به روح و خواسته آنها باشد؛ چون " سرمایههای ورزش" ایران هستند.
زیر آفتابtag:azadeh7.net,2009:/blog//1.10932009-04-14T22:30:51Z2009-04-15T07:18:44Z On a sunny day......Azadeh
On a sunny day... ]]>
اتوبوسtag:azadeh7.net,2009:/blog//1.10922009-04-12T22:34:45Z2009-04-12T23:43:42Z On a rainy and foggy day......Azadeh
On a rainy and foggy day...]]>
شاید طنز را فراموش کردهاندtag:azadeh7.net,2009:/blog//1.10912009-04-11T18:33:26Z2009-04-11T19:23:26Zیکی از ویژگیهای جان استیوارت در برنامه " دیلی شو"، احتراماش به شعور و درک مخاطب از طنز هست. او با مکثهایش بین سوتیهای ِ اهالی سیاست(عمدتا آمریکا) و نگاههایش به دوربین در سکوت، کمک میکند خودتان چند برداشت خندهدار...Azadeh
جان استیوارت در برنامه " دیلی شو"، احتراماش به شعور و درک مخاطب از طنز هست.
او با مکثهایش بین سوتیهای ِ اهالی سیاست(عمدتا آمریکا) و نگاههایش به دوربین در سکوت، کمک میکند خودتان چند برداشت خندهدار و جذاب از یک جمله یا چند برخورد عادی بین سیاستمداران داشته باشید.
گاهی صدای انفجار خندهها همزمان با شانه بالاانداختن یا واکنش استیوارت به یک کلمه یا جمله پخش شده از یک شبکه تلویزیونی، میتواند آزاردهنده هم باشد؛ گویا کـد میگیرید که اینجا باید بخندید ولی حتی در این میان هم احساس میکنید به برداشت و درک و حد شعور شما آنقدر احترام گذاشته شده که فقط جملات یک نماینده کنگره آمریکا برایتان پخش میشود و بعد قیافه مجری را میبینید که با واکنشش نشان میدهد که خیلی متاسف هست از این که اینجور آدمها در سیاست آمریکا نقش بازی میکنند.
شروع برنامه دیلی شو با این جملات همراه هست که ما روزنامهنگار نیستیم و ادعایی هم نداریم و در معرفی خودشان میگویند:
One anchor, six correspondents, zero credibility
کمی آنطرفتر" اِلن شو" هست؛ زنی که با حاضرجوابیها و طنز کلامیاش، در نهایت خونسردی مخاطب را از ته دل میخنداند. او سالهاست که یک مهمان به برنامهاش میآورد و با مهمانش بر حسب شهرت، حاشیهها و غیبتهایی که در موردش وجود دارد، حرف میزند و بازیای را شروع میکند که خود مهمان را به شوق میاندازد تا بیشتر سوتی بدهد و خودش را لو دهد.
بهنظرم طنز کلامی در این برنامه برخلاف " دیلی شو" ساده و عامیانهتر است و این به شخصیت اِلن برمیگردد. همانطور که در "دیلی شو" تیم تحقیق و مانیتورینگ رسانهها قوی و تیزبین کار میکنند.
این دو برنامه دو نمونه طنز آمریکایی هستند که از دید من میتوانستند روی کارهای تلویزیونی ما بیتاثیر نباشند؛ استفاده از کلمه و بازی درست و جا افتاده مجریان به جای تمسخر و بازی با لهجهها و استفاده از گریمهای غلوشده و ابزار از مد افتاده برای خنداندن.
مهران مدیری و گروهاش در دنیای بدون " مارک" طنز تلویزیونی ایران زمانی که هنوز فرقی بین تحقیر، تمسخر و طنز در این رسانه وجود نداشت، فرهنگ جدیدی را بنا کردند. به نظرم، مدیری کارهایی کرد که بین جماعت (ظاهرا) از تلویزیون فراری و مردم تشنه سریال، جای یکسانی را باز کرد؛ بعضی گفتند قدرت زیادی دارد و میتواند با طنز نقد کند و کسی کاری به کارش ندارد.
بعضی هم از " کار درست" بودنش گفتند. بعضی از درک و برداشتش از طنز گفتند و نگاهش به مردم ایران در قالب " برره" و بعضی از درکش از موسیقی و رسانه و زندگی عادی مردم کوچه و خیابان.
حالا همان مدیری، "مرد دوهزار چهره" اش را با موسیقی و تدوین بدفرم و فیلمنامه غیرمنطقی، از روی "هزارچهره"اش میسازد و ته ماجرا رجوع میکند به "برره " و احتمالا میخواهد سال بعد از روی برره خودش یک کپی دیگر تهیه کند.
نمیدانم با این تیم سرزنده و جوان و کسانی که از گروه قدیمی ده- پانزده سال پیشش ماندهاند، کسی به او کمک میکند که روزهای نخست را هم به یاد بیاورد؟ روزهایی که کمتر، از خودش و دیگران تقلید میکرد... بیشتر به دنبال خلاقیت بود... و روزهایی که به هر دلیلی در اوج محبوبیت، دست از کار کشید... آن روزگار وقتی برگشت با دست پُرتری آمد... آنقدر که تا حد زیادی فرهنگ، کیفیت و رقابت را در مجموعههای نود شبی طنز تلویزیونی جا انداخت.
کاش حالا که ما جان استیوارت نداریم با تیمی بدون ادعای روزنامهنگاری که خبرهای روز را پیگیری میکنند و با همان خبرهای دستنخورده جدی و سیاسی مردم را میخندانند یا " اِلن دجنرس" که با یک بازی کودکانه در نهایت جدیت، مهمان برنامه را دستپاچه کند، حداقل همانهایی که داریم، بعد از گذشت یکی دو سال از روی دست خودشان تقلب نکنند.
کاش همین آدمهایی را که در برهوت طنز متولد شدند، به این ارزانی و سادگی از دست نمیدادیم.
کاش جرات داشتیم اگر حرفی نداریم، بگذاریم زمان بگذرد و خودمان را به این ارزانی و سادگی به باد ندهیم. ]]>
سفرtag:azadeh7.net,2009:/blog//1.10902009-04-09T09:57:24Z2009-04-09T16:56:55ZAzadeh
]]>
خلقت حواtag:azadeh7.net,2009:/blog//1.10872009-03-31T18:22:38Z2009-03-31T12:45:05Zزنی که از همه جا رانده شده و جویای پناه امنی در کناری است، گوشه میگیرد و اندک اندک تنها پاسدار کانون خانواده و حریم انس و یا همدم شَان مرد میشود. از اینرو در چنین جوامعی، رابطه مادر- فرزندی...Azadeh
زنی که از همه جا رانده شده و جویای پناه امنی در کناری است، گوشه میگیرد و اندک اندک تنها پاسدار کانون خانواده و حریم انس و یا همدم شَان مرد میشود.
از اینرو در چنین جوامعی، رابطه مادر- فرزندی مهمتر از رابطه زن( مادر) و شوهری و رابطه پدر- فرزندی است و پیوند رحم، پیوندی اساسی است و بدینجهت طبیعی است مادری که از بسیاری نعمات در جامعه محروم مانده، همه مهر و محبت خویش را نثار فرزند کند.
این است علت اهمیت فرزند و خاصه پسر داشتن برای مادر در بعضی جوامع مردسالار؛ زیرا مادر آگاه است که به اعتبار فرزند، وضع و موقعاش نزد همسر و در خانواده، مطمئن و استوار است. ضمنا پسر دستگیر وی در ایام پیری و کاستی است. پس مادر شدن، به معنی ایمن بودن است.
بعضی مردان حسرتمند حسدناک، در جستوجوی پایان ناپذیر زن آرمانی برای زناشویی با وی، جویای کسی هستند که جایگزین مادر شود. در نتیجه زن که جوهر همهچیز است، به صورت سایه و شبح در میآید و در نهایت زینت مرد میشود.
منتهی گویا برای جبران و تلافی ظلمی که بر زن رفته، همسری که کارش فقط به همخوابگی و بارگرفتن و فرزند زادن، منحصر و محدود شده، به عنوان مادر، قدر دیده است...
از کتاب" سیمای زن در فرهنگ ایران"
جلال ستاری
آقای صحاف، در مدتی که با لباس نظامی و چهرهای کاملا جدی مقابل دهها دوربین قرار میگرفت با لحنی پر از تحقیر و توهین از "دشمنان" یاد میکرد و آمریکاییها را " اوباش و آل کاپنهایی" مینامید که تصور میکنند، میتوانند به خاک عراق پا بگذارند و بریتانیاییها هم " به یک کفش کهنه نمیارزند."
معروف است که او به خاطر انفجار بمب و تیراندازی، زمانی که نیروهای آمریکایی در عراق بودند، از خبرنگاران عذرخواهی میکرد و میگفت که باید با اشرار که از خارج میآیند مبارزه کنند ولی بغداد همچنان عاری از هر نیروی غیرعراقی است.
اعتماد به نفس صحاف و بلوفهای رنگارنگش از او چهره بانمکی ساخت که تبدیل به سمبلی در جهان عرب و غیرعرب شد؛ از او به عنوان فرد سمجی یاد میکردند که به هیچ عنوان حقایق را تایید نمیکند و زیر بار هیچ به اصطلاح " فَکت"ای نمیرود.
سعید الصحاف با آن همه انرژی و شور و اشتیاقاش هنوز در ذهن خیلیها مانده که روزهای درگیری و جنگ در عراق و پیروزی نیروهای ائتلاف، دروغ را به راحتی به خورد رسانهها میداد؛ وقتی از او میپرسیدند منابعات برای افشای این اسرار چیست؟ جواب میداد: منابع موثق و تایید شده و الجزیره و رسانههای عربی را سرزنش میکرد، که از آمریکا پول میگیرند و خبرهای دروغ میسازند.
او حالا با موهای سفید و قیافهای شکسته سالهاست که با خانوادهاش، در امارات زندگی میکند. هنوز هم گاهی بعضی رسانهها دوست دارند با او گفتوگو کنند. برای این کار او مبلغ زیادی میگیرد تا از شرایط آن روزهای سال 2003 در عراق بگوید.
حالا که از او میپرسند چرا اینقدر واقعیات را جور دیگری تعریف میکردی و کاملا وارونه جلوه میدادی، میگوید: « من به وظایفام به شکل کاملا حرفهای در حوزه ارتباطات عمل میکردم.»
اما او با آن همه دروغی که میبافت و در رسانهها به طنز از آنها یاد میشد یا جوابهای نادرستش به سوالات خبرنگاران، هنوز یک شخصیت محبوب، طنز و بامزه است که با ایمان به همه گفتههایش مدام تاکید میکرد "دروغ" درعراق ممنوع است و صدام هیچ دروغی را در هیچ شکلی برنمیتابد.
او هنوز هم معتقد است هیچ چیزی غیر از واقعیات نگفته و این " دشمنان" بودند که به رسانهها پول میدادند تا خبرها و تحلیلهای مورد نظرشان را منتشر کنند.
]]>
او کارش را دوست دارد. این را میتوانم از اجرایش بفهمم. از نحوه بیان کردن درجه سانتیگراد و فارنهایت یا جهش باد و بورانی که با عشق و ایمان به زبان میآورد. از برق چشمانش...
دنبال بهانهای است که اتفاق خاص خبری را ربط دهد به وضعیت هوا؛ اگر پروازها لغو شوند، او حتما در فرودگاههای مختلف بین مسافران و خلبانها و کارشناسان میگردد تا دلایلش را برای مردم توضیح دهند. اگر ویروس خطرناکی یک منطقه را بگیرد، او میرود در محل تا ارتباطی بین شرایط آب و هوایی آن منطقه با رشد ویروس پیدا کند...
من این مرد را دوست دارم چون دوست داشتن کارش را با کلمات خودی و معمولی و جملات صمیمانه به من منتقل میکند و یادم میاندازد که نمیتوانم فرید زکریا را با آن نخوت و رفتار رئیسمابانهاش، حتی در حال گفتوگو با مهمترین مقامات، دوست داشته باشم...
photo from: CNN Observation
]]>
نمایی از فیلم کنعان
حقیقی، صحنهای را کارگردانی کرده که یک راننده وانت قصد دارد به زور از خیابان یکطرفه عبور کند و با بوق و داد و فریاد خودش و بقیه عابران به مینا( راننده زن) دستور میدهند، از مسیر درست خودش دنده عقب برود تا راننده مرد، به راهش ادامه دهد.
استیصال، بغض، نم اشک و تنهایی مینا در آن صحنه، نشان دهنده همه این تنهایی، سختیها و مشکلات زنی است که قصد دارد برای آزادی و راحتیاش مبارزه کند.
اگر کنعان را تا حدی دوست دارم، به این دلیل هست که به شعور، سطح فکر، قدرت تحلیل و دیدگاهم به مقدار زیادی احترام گذاشته میشود. ]]>
حالا همان مدیری، "مرد دوهزار چهره" اش را با موسیقی و تدوین بدفرم و فیلمنامه غیرمنطقی، از روی "هزارچهره"اش میسازد و ته ماجرا رجوع میکند به "برره " و احتمالا میخواهد سال بعد از روی برره خودش یک کپی دیگر تهیه کند.
نمیدانم با این تیم سرزنده و جوان و کسانی که از گروه قدیمی ده- پانزده سال پیشش ماندهاند، کسی به او کمک میکند که روزهای نخست را هم به یاد بیاورد؟ روزهایی که کمتر، از خودش و دیگران تقلید میکرد... بیشتر به دنبال خلاقیت بود... و روزهایی که به هر دلیلی در اوج محبوبیت، دست از کار کشید... آن روزگار وقتی برگشت با دست پُرتری آمد... آنقدر که تا حد زیادی فرهنگ، کیفیت و رقابت را در مجموعههای نود شبی طنز تلویزیونی جا انداخت.
کاش حالا که ما جان استیوارت نداریم با تیمی بدون ادعای روزنامهنگاری که خبرهای روز را پیگیری میکنند و با همان خبرهای دستنخورده جدی و سیاسی مردم را میخندانند یا " اِلن دجنرس" که با یک بازی کودکانه در نهایت جدیت، مهمان برنامه را دستپاچه کند، حداقل همانهایی که داریم، بعد از گذشت یکی دو سال از روی دست خودشان تقلب نکنند.
کاش همین آدمهایی را که در برهوت طنز متولد شدند، به این ارزانی و سادگی از دست نمیدادیم.
کاش جرات داشتیم اگر حرفی نداریم، بگذاریم زمان بگذرد و خودمان را به این ارزانی و سادگی به باد ندهیم. ]]>