« از «گوشه‌وکنار» | Main | یک‌ سال با گوشه »

ماییم در این گوشه

gooshe.ne سایت گوشه
حرف‌های بچه‌های «گوشه»:

دو ماه از تولد «گوشه» گذشته و فکر کردیم شاید بعد از دو ماه، بد نباشد کمی بیشتر درباره کارمان حرف بزنیم.

از این‌که از دفترچۀ یادداشت ما یا بخشی از آن، خوشتان آمده و «گوشه» باعث دوستی ما با شما شده، شاد و سرخوشیم.

گوشه با صرف هزینه مادی بسیار کمی شامل قیمت یک بسته خمیرِ بازی و هزینه ثبت‌نام و میزبانی سایت، در مهر ۱۳۹۱ متولد شد و روز ۱۶ دی ۱۳۹۱ بعد از سه ماه فعالیت آزمایشی، کارش را شروع کرد. «گوشه» دفترچۀ یادداشتی است که می‌کوشیم در آن از چیزها و آدم‌های «گوشه‌ای» بنویسیم؛ چیزهایی که شاید برای یافتن‌شان، باید سراغ گوشه و کنارها رفت.

روزهای اول که کارمان را شروع کردیم و نیاز به پیغام‌های خوب و دل‌گرم‌کننده داشتیم، سراغ صفحه‌هایی در فیس‌بوک رفتیم که فکر می‌کردیم ممکن است بتوانیم با آنها دوست شویم؛ دست دوستی به طرف‌شان دراز کردیم و صفحه‌های‌شان را «پسندیدیم» که دستی به طرف‌مان دراز نشد.

خیلی‌ها که فکر می‌کردیم طبق آن‌چه که می‌نویسند و می‌گویند، ممکن است از ایدۀ راه انداختن یک سایت مستقل گروهی خوش‌شان بیاید، از هر اشاره‌ای به گوشه پرهیز کردند. کم‌کم دوستان تازه‌ای که فقط از راه گوشه می‌شناختیم، به جمع‌مان اضافه شدند و پیام‌های خوب گرفتیم و دل‌گرم شدیم به روشن نگه‌داشتن چراغ گوشه. اگر آمار دید و بازدید «گوشه» کم بود یا رو به رشد نبود، حتما با خودمان روراست بودیم و «تک‌گویی» برای خودمان را تعطیل می‌کردیم.

آدم‌های کمی در آن‌روزها از «گوشه» نوشتند که هرگز لطفِ بی‌دریغ‌شان را فراموش نمی‌کنیم و سخت مواظبِ اعتبار و دوستی ِ باارزش آنها هستیم.

ما نهایت سعی‌مان را می‌کنیم تا به یک «مرام‌نامه» که مرتب آن را با هم‌فکری دیگران ویرایش می‌کنیم، پایبند بمانیم. خلاصه‌اش این‌ست که مواظبیم در گوشه توهین، تحقیر، تقلید، تلقین، دُرُشتی (به‌خصوص گُل‌دُرشتی) نکنیم. به نوشته‌ها و دست‌رنج دیگران دست‌بُرد نزنیم؛ کاری که در همین مدت کوتاه، بسیار با «گوشه» کردند. این بی‌مِهری را روی کاغذ نوشتیم که یادمان باشد با دیگران این‌طور رفتار نکنیم.

حالا که حدود دو ماه از تولد «گوشه» می‌گذرد، اگر «گوشه» را می‌پسندید و فکر می‌کنید ممکن است دوستان‌تان آن را بپسندند، آنها را هم به صفحه ما دعوت کنید.

ما امکان و برنامه‌ای برای تبلیغ «گوشه» نداریم. اگر فکر می کنید بودن ِ سایت‌های گروهی و مستقل، ایدۀ بدی نیست، از آنها حمایت کنید؛ یک راه این حمایت، بازنشرِ مطالب این سایت‌ها از طریق سایت یا صفحۀ خودشان است. وقتی به محتوای معیوب و مسروقه‌ای که بعضی صفحه‌ها منتشر می‌کنند، لینک می‌دهیم و آنها را بازنشر می‌کنیم، ما هم در تقویت این چرخۀ معیوب و در این سرقت، شریکیم.
یک راه دیگر هم، شاید سکوت نکردن و به‌زبان آوردن خوبی و بدی این سایت‌ها و گفتنش به گردانندگانشان است تا کاستی و ایرادی اگر هست، رفع کنند و دل‌گرم شوند به ادامه راه. صداهای مستقل، برای ادامه زندگی‌شان به‌اندازه کافی با تهدیدهای گوناگون روبرو هستند، دست‌کم ما اگر منتقد آن تهدیدها هستیم، در نابودی این صداها سهیم و شریک نشویم.

گوشه اگر سرزمینی می‌داشت، سرود ملی‌اش این آهنگ «لاله» بود:

مرام‌نامه گوشه، یا آن‌چه می‌کوشیم در گوشه رعایت کنیم:

مرام‌نامه گوشه:

۱- توهین، تحقیر، اغراق و فخرفروشی نکنیم.
۲- تقلید نکنیم.
۳- به منبع مطالب‌مان لینک دهیم و مستند بنویسیم.
۴- آگهی بد نیست و خیلی چیزهای خوب، بدون آگهی نمی‌توانست وجود داشته‌باشد. اما گوشه را «آگهی‌نامه» نکنیم.
۵- به ایدئولوژی، گروه و جایی وابسته نشویم و مُبلغ آنها نباشیم.
۶- قبیله‌ای رفتار نکنیم. حلقه درست نکنیم.
۷- به نوشته‌های دیگران دست‌بُرد نزنیم. در لینک‌دادن و اسم آوردن از دیگران دست‌ودل‌باز باشیم. اعتماد به نفس داشته باشیم.
۸- نوشته‌های دیگران را دست‌کاری نکنیم و به اسم خودمان جا نزنیم. زحمت دیگران را نادیده نگیریم، آنها را دور نزنیم و بدون اسم بردن از آنها که باعث آشنایی ما با کسی یا چیزی شدند، به اصل مطلب لینک ندهیم.
۸- کلک نزنیم، آثار دیگران را سخاوت‌مندانه به دیگران معرفی کنیم، از آثار دیگران برای کاسبی یا محبوب نشان دادن خودمان سوء استفاده نکنیم.
۹- اگر یکی یا چندتا از این موارد را به اشتباه رعایت نکردیم و کسی به ما تذکر داد، آمادۀ پوزش و جبران باشیم. توجیه و فرافکنی نکنیم. بپذیریم که اشتباه کردیم.
۱۰- با کسی که مطالب ما را بی‌ذکر منبع در جایی منتشر کرده، مودب برخورد کنیم و بار اول، هرگز در فضای عمومی به او تذکر ندهیم. ای‌میل بزنیم و خصوصی و دوستانه با او صحبت کنیم، شاید با هم دوست شدیم.
۱۱- از قانون و تمام توان‌مان برای برخورد با سارقی که پیشه‌اش سرقت است استفاده کنیم تا به سهم خودمان برای بهترشدن جایی که هستیم، تلاش کرده باشیم.
۱۲- اَزْ اِعْرابْ وَ نِشانِهْ‌گُذاریْ، بِهْ‌اَنْدازِهْ وَ دُرُسْتْ، اِسْتِفادِهْ،کُنیمْ؛ روی اعصاب خواننده راه نرویم.